وداع با دهانه ویکتوریا

 

هم اكنون مريخ نورد فرصت در حال خارج شدن از دهانه ويكتوريا است. فرصت كه 5 مهرماه 1385 وارد بزرگترين دهانه برخوردي در سفر خود شده بود، به مدت يك سال خاك ديواره هاي ضخيم اين دهانه 800 متري را مورد بررسي قرار داد. مقصدی که گرچه پنج سال پيش در تصاویر مدارگردهای مریخ شناسایی شده بود اما کسی آن زمان تصور نمی‌کرد زمانی این گودال بزرگ مقصد مریخ‌نوردي باشد، زیرا فقط سه ماه عمر مفید برای روح و فرصت در سطح مریخ پیش‌بینی شده بود. مريخ نورد فرصت از زمان فرود، دهانه‌های برخوردی مختلفی را بررسی کرد. نخست دهانه‌ای ۱۶ متری که درست در كنارش فرود آمده بود و سپس چند دهانه دیگر که بزرگترین آن حدود ۱۶۰ متر پهنا داشت. اما این بار موضوع کاوش، دهانه‌ای با ۷۰ تا ۸۰ متر عمق بود كه سنگهای بستر آن گویای گذشته دورتری از مریخ‌ بودند. روزگاری که این سیاره احتمالا خوش اقلیم‌تر بوده و دورانی که مایع در این منطقه جاری بوده است.

 

                     

        

                                 رد چرخ هاي مريخ نورد فرصت هنگام خروج از دهانه ويكتوريا          

                              

در تصاوير ارسالي فرصت، صخره‌هاي بدون پوشش متعددي در دهانه ويكتوريا مشاهده شدند. اين صخره ها می‌توانند گواه این باشند که روزگاری در تماس با آب بوده‌اند و این اتفاق در نزدیکی سطح رخ داده است. روز پنج شنبه هفته گذشته ماموريت مريخ نورد فرصت در دهانه ويكتوريا به پايان رسيد و اين كاوشگر سخت كوش راه خود را به سمت بيرون از اين دهانه در پيش گرفت. روح و فرصت تابستان 1382 که مقارن با نزدیک‌ترین ملاقات زمین و مریخ در دهه هاي اخیر بود، به سوی سیاره سرخ رهسپار شدند و در همان سال به مقصد رسیدند. این مریخ نوردها قرار بود فقط ۹۰ روز کار کنند، اما طراحی فوق العاده و ساخت بی نظیرشان سبب شد بتوانند زمستان مریخ را نیز پشت سر بگذارند و ده برابر بیشتر عمر کنند. براي كسب اطلاعات بيشتر به صفحه اختصاصي مريخ نوردها در وب سايت ناسا(اينجا) مراجعه كنيد

بادبان های خورشیدی

دانشمندان به زودي بادبانهاي خورشيدي را در مدار زمين قرار خواهند داد.  

 اين ايده قبلا با بدشانسي روبرو شده بود. اما اكنون ، طرفداران يك نوع فناوري كه مي توان با استفاده از آن  فضا پيماها را با بكارگيري فشار ايجاد شده توسط فوتونهاي خورشيد بر روي "بادبانهاي خورشيدي" به جلو حركت داد مصمم هستند شانس ديگري را براي عملي كردن آن امتحان كنند.

 

 

 

ماموريتها براي آزمايش فناوري بادبان خورشيدي كه توسط  "انجمن سياره اي" برنامه ريزي شده بودند به دليل نقص در راكتهاي مورد نياز براي حمل اين بادبانها به فضا در سال 2001 با شكت مواجه شدند. " انجمن سياره اي" يك نهاد غير انتفاعي آمريكائي است. اما طراحان اين ماموريتها اكنون تصميم دارند اين طرح را تا تاريخ 8 مرداد امسال عملي كنند. در اين روز يك فضا پيماي كوچك سازمان ناسا بنام "نانو بادبان دي (NanoSail-D)  " براي قرار گرفتن در مدار زمين برنامه ريزي شده است.  

 

هدف از اين برنامه نشان دادن عملي بودن اين ايده است كه مي توان بادبانهائي را در مدار مستقر كرد. اين فضا پيما چهار بادبان كه هر كدام 3 متر عرض دارند و از جنس پلاستيك و پوشش آلومينيومي هستند را در فضا افراشته مي كند. علاوه بر نور خورشيد كه بر روي اين بادبانها فشار ايجاد مي كند ، كشش جو خارجي زمين نيز بر روي آنها تاثير گذار خواهد بود. شايد روي بادبانهاي مشابهي ماهواره هاي معمولي را بعد از پايان ماموريتشان به زمين باز گردانند تا بدينوسيله از بي نظمي مداري جلوگيري شود.   

 

خاک مریخ می تواند میزبان حیات باشد

جدید ترین اطلاعات دریافتی از فينيكس نشان می دهد که خاک مریخ توانایی پشتیبانی از حیات را دارد  

فينيكس با تجزیه خاک سطح مریخ یا سنگپوش مریخ ، نشان داد که مواد معدنی به وفور در خاک مریخ یافت می شوند و خاصیت اسیدی آن هم به اندازه ای نیست که مانع شکل گیری حیات در آن شود . این نتایج شگفت انگیز حاصل تحلیل های اولیه از یک بیلچه از عمق 2 سانتی متری خاک مریخ است که توسط ابزار MECA (Microscopy, Electrochemistry and Conductivity Analyzer )، انجام شده است .

MECA یکی از ابزار های مهم نصب شده بر روی فينیکس است که به "wet lab" نیز معروف است . این ابزار اولین آزمایشگاه رطوبتی است که در خارج از زمین کار می کند .

نتایج بدست آمده از تحلیل های این آزمایشگاه ، به همراه یخ آب موجود در کنار فينیکس دانشمندان این پروژه را به حدی شگفت زده کرده است که از آن به عنوان پیروزی در یک بخت آزمایی بزرگ یاد می کنند .

نتایج بدست آمده دانشمندان را امیدوار کرده تا بتوانند به معمای امکان وجود حیات در مریخ پاسخ دهند . Michael Hecht  یکی از سرپرستان این پروژه می گوید :"اطلاعات بدست آمده از آنالیز های MECA ، ما را در دریایی از داده های شیمیایی مربوط به مریخ غرق کرده است ".

سدیم ، پتاسیم ، کلر و منیزیم از عناصر هستند که وجودشان در خاک مریخ ثابت شده است . وجود این عناصر به تنهایی چیز مهمی نیست اما اینکه همه ی این مواد معدنی به صورت حل شده در آب ، در مریخ وجود دارند ، به این معنی است که شرایط  برای شکل گیری حیات در مریخ مناسب است . در واقع شباهت های بسیاری میان حجم مواد معدنی ، درجه PH خاک و نمک میان خاک مریخ و آنچه اینجا در زمین یافت می شود ، وجود دارد .

Sam Kounaves از پژوهشگران این پروژه می گوید :" نمونه مریخ بسیار شبیه به نمونه خاک در قسمت خشک دره های جنوبگان زمین است ، مخصوصا خاصیت قلیایی و درجه PH خاک . در این قسمت به خصوص(جنوبگان) ، یک اینچ زیر سطح ، pH خاک بین هشت و نه است . و البته ترکیبی از نمک های سدیم ، پتاسیم ، کلر و منیزیم وجود دارد ".

اگر پرسش "آیا در مریخ حیات وجود دارد" را به اینگونه تغییر دهیم که "آیا مریخ می تواند میزبان حیات باشد" ، باید پاسخ داد که بله می تواند . هرچند که نیترات در خاک مریخ پیدا شده اما خاصیت قلیایی آن شبیه به زمین است . در Ph میان هشت و نه ، می توانیم باغ وحشی از باکتری ها و سبزیجات داشته باشیم . مارچوبه و شلغم از گیاهانی هستند که می توانند در چنین خاکی با این درجه قلیلیی رشد کنند .

اکنون محققان بر این باورند که مریخ یک دنیای بیگانه نیست ، بلکه از بسیاری جهات ، از جمله خاصیت مواد معدنی ، بسیار شبیه به زمین است .

البته فينیکس هنوز اورگان های زیستی و مواد آلی در مریخ کشف نکرده است و این بدین معنی است که اگرچه خاک مریخ می تواند میزبان حیات باشد اما فعلا بر روی آن حیات وجود ندارد . البته بعید نیست که فينیکس با کندن سطح و رسیدن به عمق بیشتر ، پاسخ های واضح تری به سوالات پژوهشگران بدهد و اکتشافات باور نکردنی بوقوع بپیوندد .

گسیل امواج رادیویی از یک مگنتار

مگنتار ها در واقع ستارگان نوترونی هستند که دارای میدان مغناطیسی بسیار شدید می باشند و به طور معمول از خود اشعه ایکس گسیل می کنند. اما به تازگی اخترشناسان مگنتاری را یافته اند که به طور پیوسته و در فاصله های زمانی منظم از خود امواج رادیویی گسیل می کند. 

 در این تحقیقات دانشمندان با یاری گرفتن از چند تلسکوپ رادیویی در نقاط مختلف زمین ستاره نوترونی را کشف کردند که با سرعت زیاد به دور خود در گردش است.این برای نخستین بار است که ستاره ای نوترونی با چنینی ویژگی کشف می شود.رفتار بسیار عجیب این مگنتار بسیاری از تئوری های پیشین پیرامون ستارگان پالسار را زیر سوال برده است به طوری که پس از این باید از دیدگاه فیزیکی نوینی این اجرام عظیم را مورد بررسی قرار داد.همانطور که پیش از این هم اشاره شد،این مگنتار در فاصله حدود ده هزار سال نوری از زمین در صورت فلکی قوس(کماندار) واقع شده است و به طور پیوسته امواجی در طول موج رادیویی از خود گسیل می نماید.به طور معمول ستارگانی با میدان مغناطیسی ضعیف، از خود امواج رادیویی گسیل می نمایند و مگنتار ها در طول موج ایکس و گاهی در طیف فروسرخ و یا مرئی قابل مشاهده هستند.

فرناندو کامیلو از دانشگاه کلمبیا در این باره می گوید:چیزی که ما مشاهده کردیم کاملا بر خلاف تصورات ما بوده است،کشف این مگنتار نکته مهمی در مورد ساختار فیزیکی این گونه اجرام به ما آموخت. شاید اگر چنین نمی شد، ما هیچ گاه به آن پی نمی بردیم.

ستارگان نوترونی از بقایای ستارگان بسیار عظیم، پس از انفجار ابر نو اختری بو جود می آیند. این ستارگان جرمی برابر جرم خورشید، اما قطری در حدود 25 کیلومتر دارند.همین امر باعث پیدایش چگالی بسیار زیاد آن ها می شود.ستارگان پالسار گونه ای از ستارگان نوترونی هستند که از خود امواج رادیویی نیز گسیل می نمایند.در اثر چرخش ستاره ،امواج رادیویی گسیل شده از قطب های آن در فضا پراکنده می شود. بخشی از این امواج  در مسیر حرکت خود از زمین نیز عبور می کنند و بدین وسیله اخترشناسان با استفاده از تلسکوپ های رادیویی آن ها را ثبت می کنند.

اخترشناسان  از آغاز تحقیقات خود از سال 1967 تا کنون موفق به کشف 1700 ستاره پالسار شده اند.

میدان مغناطیسی مگنتار ها صد تا هزار بار بیشتر از میدان مغناطیسی ستارگان پالسار می باشد.این فرایند موجب وا پاشی ستاره و در نتیجه گسیل اشعه ایکس می شود.

دیوید هلفند از دانشگاه کلمبیا در این باره می افزاید: شدت میدان مغناطیسی در این ستارگان چنان زیاد است که سرعت چرخش یک ناو هواپیما بری، برای نشان دادن قطب شمال  در یک مگنتار نسبت به چرخش سوزن کوچک یک قطب نما در زمین بسیار بیشتر است.اگر بخواهیم شدت میدان این دو را با هم مقایسه کنیم،میدان مغناطیسی یک مگنتار هزار تریلیون بار بیشتر از میدان مغناطیسی زمین است!

 

 

نمایی خیلی از مگنتار XTE J1810-197

 

 

مگنتار تازه کشف شده با نام XTE J1810-197 برای نخستین بار  در سال 2003 میلادی توسط کاوشگر اشعه ایکس رسی سازمان فضایی ناسا شناسایی شد.اما پس از یک سال گسیل اشعه ایکس از جانب این ستاره کاهش یافت.در همین زمان جولز هلپرن به همراه دستیارانش از دانشگاه کلمبیا بوسیله تلسکوپ رادیویی بسیار عظیم موسسه دانش ملی واقع در نیو مکزیک موفق شدند گسیل امواج رادیویی آن را ثبت کنند. بر طبق تصورات پیشین گسیل امواج رادیویی در طول موج های مختلف از جانب یک مگانتر بسیار غیر عادی است. یکی از فرضیاتی که پیرامون گسیل امواج رادیویی ارائه شده است،چنین می گوید:ابری از ذرات غبار که هنگام طغیان اشعه ایکس در ستاره نوترونی به بیرون رانده شده، باعث تولید امواج رادیویی می شود.اما بزودی دانشمندان به این نتیجه رسیدند که تئوری مذکور کاملا اشتباه است.با توجه به این موضوع که برخی از مگنتار ها به گسیل امواج رادیویی می پردازند،کامیلو و گروهش این بار با تلسکوپ رادیویی پارکر واقع در استرالیا  ستاره نوترونی مذکور را مورد بررسی قرار دادند.این بار نیز  پالس های رادیویی بسیار شدیدی را در هر پنج و نیم ثانیه(سرعت چرخ ستاره نوترونی) ثبت کردند که این خود مهر تاییدی بود بر مشاهدات قبلی.اما همچنان که تحقیقات ادامه می یافت دانشمندان بیش از پیش از رفتار عجیب مگنتار  شگفت زده می شدند. همانطور که یک ستاره پالسار به گسیل امواج ادامه می دهد، شدت فرکانس های رادیویی کاهش می یابد ولی مگنتار مورد نظر همچنان با همان فرکانس های قبلی (140 گیگا هرتز) به گسیل امواج ادامه می داد.به علاوه شدت این امواج نیز روز به روز افزایش می یابد و متعاقب آن شکل مگنتار هم دچار دگرگونی می شود.

چنین تغییراتی ناشی از جابجایی میدان مغناطیسی در ستاره نوترونی است.

دلیل این گونه رفتارها چیست؟به عقیده برخی از دانشمندان میدان مغناطیسی این ستاره در حال پیچ و تاب خوردن است،این فرایند خود جریان الکتریکی بسیار شدید تری را پدید می آورد که باعث گسیل پالس های رادیویی از مگنتار می شود. اسکات رانسون از اعضای تیم رصد خانه رادیویی ملی در پایان افزود:برای پی بردن به این پدیده اسرار آمیز و یافتن دلیلی قطعی و قانع کننده،ما با تمام تجهیزات خود به بررسی و تحقیق روی این مگنتار ادامه خواهیم داد،امیدواریم با گذشت زمان دانش عمیق تری  نبست به این گونه اجرام بدست آوریم.

ستاره شناسی فوک ها

سلام به همتون بالاخره برگشتم امیدوارم لذت ببرید

تحقیقات جدید دانشمندان دانمارکی نشان داد که فوک ها به کمک استعداد ذاتی خود ، توانایی شناخت ستارگان را دارند تا از آنها برای جهت یابی استفاده کنند . 

حتما شندیده اید که زنبورها برای پیداکردن راه از خاصیت میدان مغناطیسی زمین کمک می گیرند، همینطور بعضی گونه های پرندگان برای برگشت به خانه در غروب ، به سمت خورشید حرکت می کنند. این موضوع در مورد جانورانی که در دریا زندگی می کنند هم درست است بعضی از لاکپشت ها هم وقتی می خواهند به خانه بازگردند از نور ماه کمک می گیرند ، در مورد پستاندارانی مثل وال رفتاری این چنینی موسوم به "skyhopping" مشاهده شده که نشان می دهد وال ها هم گاهی که سر از آب بیرون می آورند نیم نگاهی هم به سوی آسمان دارند!

اما فوک های آبی در این مورد یک قدم از همه موجودات جلوتر هستند ، آنها می توانند راه خود را شناسایی و به کمک ستارگان جهت یابی کنند .

این کار از اولین روش های است که انسان ها در دریانوردی استفاده می کرند تا به کمک صورت های فلکی موقعیت خود را در دریا ها شناسایی کنند . کاشفان به کمک ستاره ها سرزمین های جدید را کشف می کرند ، کاپیتان ها کشتی های جنگی خود را به کمک ستارگان به سوی دشمن رهبری می کردند و ناخدا ها ، داد و ستد های خود را در سرتاسر دنیا مدیون آسمان بودند . مشهور است که پلینزی ها با حرکت به سمت ستاره های مشخصی که در افق طلوع می کردند توانستند جزایر بیشماری در اقیانوس آرام پیدا کنند .

گروهی از محققان در دانشگاه جنوب دانمارک به سرپرستی Björn Mauck نشان دادند که فوک ها به طور طبیعی و ذاتی توانایی شناسایی گروهی از ستارگان را دارند و به کمک آنها جهت یابی می کنند . در این تحقیقات دانشمندان دو فوک تربیت شده را که تا تا کنون در اقیانوس زندگی نکرده اند در یک  استخری بزرگ گرد قرار دادند و سقف استخر را به کمک یک گنبد آسمان نما پوشاندند ، این آسمان نما با استفاده 6000 نقطه نورانی قادر به شبیه سازی آسمان نیم کره شمالی است. 

در ابتدا محققان به کمک یک لیزر به یک ستاره خاص اشاره می کردند و فوک ها می بایست به سوی آن شنا کنند ، اگر فوک ها این کار را درست انجام می دادند غذا می گرفتند . بعد از این مرحله خوک ها خودشان قادر بودند که ستاره هایی را که پیش تر شناخته بودند را شناسایی کنند و به طرف آن ها حرکت کنند .

فوک هایی که در اقیانوس بزرگ می شوند در شب های صاف به سطح آب می آیند و این فرصت را دارند تا به کمک والدین خود در زیر آسمان پر ستاره ، شناسایی ستاره ها را آموزش ببینند .

این آزمایش نشان داد که خوک ها حتی اگر تربیت شده هم باشند به طور طبیعی از این ویژگی شگفت انگیز برخوردارند که ستارگان را شناسایی و به کمک آنها جهت یابی کنند .

اگر از این پس فوکی را دیدید که شبهنگام به سطح آب آمده ، یا دارد محیط اطراف را نگاه می کند و یا احتمالا دنبال صورت فلکی جبار می گردد !!.  

رعد و برق در زهره

فضاپیمای اروپایی ونوس اکسپرس نشانه هایی از رخ دادن صاعقه در جو زهره یافته است به این ترتیب به شرایط خاص این سیاره مانند حرارت وفشار بالا صاعقه نیز اضافه شده واز لحاظ صاعقه وتخلیه الکتریکی سیاره در کنار سیارات زمین مشتری و زحل قرار گرفته است. 

فضاپیمای اروپایی ونوس اکسپرس نشانه هایی از رخ دادن صاعقه در جو زهره  یافته است ٬به این ترتیب به

 شرایط خاص این سیاره مانند حرارت وفشار بالا صاعقه نیز اضافه شده واز لحاظ صاعقه وتخلیه الکتریکی سیاره در

 کنار سیارات زمین مشتری و زحل قرار گرفته است..طی سه دهه گذشته دانشمندان همواره بیان می کرده اند

 که سیاره زهره دارای صاعقه در اتمسفرش می باشد- حتی در سال 1978 یکی از فضاپیماهای ناسا نشانه

 هایی  از فعالیت الکتریکی گزارش نمود اما بدلیل تداخل امواج با امواج مصنوعی کسی نمی توانست با قاطعیت

 وجود آنرا تایید کند.

اکنون یک آنتن مغناطیسی ساخت اطریش که روی فضاپیمای ونوس اکسپرس نصب شده  وجود صاعقه هایی را

 تایید کرده است  که حتی احتمالا" از صاعقه های زمینی شدیدتر وفراوانتر هستند.اندازه گیری ها هرروز به مدت

 2 دقیقه که فاصله فضاپیما تا سیاره  به حداقل می رسیده انجام می شده است.

این یافته بسیار مهم است چراکه صاعقه می تواند خواص شیمیایی وترکیب جو را تغییر دهد واز این به بعد دانشمندان در مطالعه جو وآب وهوای زهره و ارائه تئوریهای جدید بعلاوه فضاپیماهایی که در آینده به آنجا سفر می کنندباید آنرا در نظر بگیرند. صاعقه ها از نوع ابر به ابر بوده ودر ارتفاع 5 مایلی از سطح رخ می دهند.به دلیل اینکه غلظت جو زهره حدود 100 بار از جو زمین غلیظ تر بوده وآسمان ابرآلود است این صاعقه ها از سطح زهره پیدا نیستند.

نکته مهم این است که صاعقه می تواند موجب شکسته شدن مولکولهای جو واحیانا" ترکیب مجدد قطعات حاصله  با مولکولهای دیگر جوی  وتشکیل مولکولهای جدید بشود.فرآیندی که بنابه نظر بسیاری از دانشمندان می توانسته به شکل گیری حیات درزمین منجر

 شده باشد.

صاعقه های سیاره زهره از یک لحاظ با بقیه سیارات متفاوت است چراکه در آنجا صاعقه ارتباطی با ابرهای از

 جنس بخار آب ندارد بلکه همراه با ابرهای از جنس اسید سولفوریک است.

فضاپیما حدود 7 ماه دیگر که معادل 2 روز زهره ای است به مشاهدات خود از سیاره خواهد پرداخت.طی این مدت

 به جستجوی تابش احتمالی مادون قرمز ناشی از جریانات لاوا(مواد مذاب) در سیاره نیز خواهد پرداخت.در سال

 2010  یک فضاپیمای ژاپنی بانام (Venus Climate Orbiter ) به سیاره رسیده و می توان به مقایسه داده ها

  پرداخت.

در حال حاضر در حدود 250 دانشمند ومتخصص اروپایی در پروژه ونوس اکسپرس همکاری دارند.علاوه بر این متخصصانی از ناسا ٬از ژاپن وروسیه نیز در آن مشارکت دارند

 

وجود سياراتي با اقيانوس­هايي از آب مايع به دور از هر ستاره­اي، امكان­پذير است. چه روي خواهد داد اگر

 

 

نوشتاري كوتاه در مجله­ي نيچر(Nature)، مايه­ي الهام جان دبس(John Debes) شد. نوشته­اي در سال 1999، به قلم ديويد ج استيونسون(David J. Stevenson) (مؤسسه­ي فناوري كاليفورنيا)، پيشنهاد مي­كرد كه وجود سياراتي با اقيانوس­هايي از آب مايع ـ و حتي حيات ـ در اعماق سرد و تاريك فضاي ميان ستاره­اي، به دور از هر ستاره­اي، امكان­پذير است. اين مقاله بر پايه­ي اين آگاهي كه بخشي از سيارات، در حين تشكيلِ سيستمِ سياره­اي، در اثر گرانش، از سيستمشان به بيرون پرتاب مي­شوند، اين فرضيه را مطرح مي­كند كه برخي از اين سياراتِ به بيرون پرتاب شده، با گرماي دروني كافي، مي­توانند جَو خود را نگه دارند و براي نگه داشتن آب مايع در زير لايه­اي ضخيم از پوسته­ي يخ­زده، به اندازه­ي كافي گرم باقي بمانند.

دانشمندان معتقدند وجود سيارات شناور تنها ـ گاه همراه با اقماري ـ در اعماق فضاي ميان ستاره­اي امكان­پذير است اما يافتن آنها در غياب هرگونه آفتاب، بسيار دشوار خواهد بود. (تصوير از ناسا NASA)

 

چه روي خواهد داد اگر چنين سياره­ي رانده شده­اي، يك قمر بزرگ داشته باشد؟ دبس (در مؤسسه­ي كارنجي Carengie واشنگتن) براي يافتن پاسخ، 2700 شبيه­سازي رايانه­اي را بر اساس سياره­اي با جرم زمين و همدمي با جرم ماه، انجام داد. دبس مي­گويد:’’فرايند پرتاب به بيرون امكان دارد بسيار شديد باشد. براي ما مشخص نبود كه آيا هيچ سيستم مقيدي واقعاً از آن جان به در مي­برد.‘‘ اما در 123 مورد، يا بين 4 تا 5 درصد مواقع، سيستم ’’زمين ـ ماه‘‘، پرتاب شدن از منظومه­ي شمسي­اش را بدون آسيبي دوام آورد.

 

دبس مي­گويد:’’هرگاه رويدادي در ستاره­شناسي درصد كمي از مواقع رخ مي­دهد، براي ما جالب توجه است چرا كه در مقياس بزرگِ چيزها، اين به آن معنا است كه آن رويداد بسيار رخ مي­دهد و مردم بايد از آن آگاه شوند.‘‘

 

اين جفت­ها امكان بهتري براي پناه دادن به حيات دارند، زيرا افت انرژيِ كشندي بين قمر و سياره­ي چرخان، باعث گرم شدن درون سياره مي­شود. مدل­هاي دبس پيش­بيني مي­كنند كه اين گرم شدن با آن­چه 4 ميليارد سال پيش در مورد زمين روي داد همانند

است، هنگامي كه ماه جوان بسيار نزديك­تر بود و زمين سريع­تر مي­چرخيد.

 

 در نشريه­ي اخترفيزيك (Astrophysical Journal Letters) بيستم اكتبر، دبس و ستين سيگاردسون (Steinn Sigurdsson) چنين

نوشته­اند كه گرمايِش، احتمالاً در نقاط داغِ آتشفشانخيزي يا ديگر فرآيندهاي زمينْ­گرمايي متمركز شده است. زيست­شناسان، روي

زمين در حال يافتن نمونه­هاي بسياري از حياتي هستند كه روي اين گونه منابع انرژي بقا يافته است؛ مثلاً در پشته­هاي

ميانْ اقيانوسي. آيا ممكن است چنين اكستريموفيل­هايي^1 (extremophile) رايج­ترين شكل  حيات در كيهان باشد؟

 

اين تيم دريافت كه در بهترين حالت، يك سيستم زمين­ـ­ماهِ به بيرون پرتاب شده، مي­تواند گرماي خود را تا 250 ميليون سال نگهدارد:

زماني كه براي پديدار شدن حيات كفايت مي­كند. اما آيا اين زمان براي سازگار شدنِ اين حيات با دماهاي نهايتاً در حال كاهش، كافي

است؟

 

و اگر چنين كره­هاي زمينِ تاريكِ آزاد و شناوري واقعاً وجود دارند، دانشمندان كي مي­توانند يكي از آن­ها را آشكار كنند؟ اين موضوع،

آنقدر كه ممكن است به نظر آيد ناممكن نيست. دبس شانس نسل آينده­ي نقشه­برداري­هاي ميكرولنزينگ فضايي را در كشف اين

سيارات، 2 درصد تخمين مي­زند.

 

ما میراث ستارگانیم یا کوازارها؟

 دانشمندان (مانند کارل ساگان)پیش از این گمان می کردند که ما میراث ستارگانیم یا بعبارتی مولکول های پیچیده در اثر فعالیت های ستاره ای بوجود آمده ، عناصر مختلف در فعالیت های ستاره ای با هم ترکیب شده اند و بعد در پایان عمر یک ستاره در اثر انفجار ابرنواختری به محیط بیرون پرتاب شده اند . 

اما مشاهدات جدید نشان می دهد که فرآیند تولید عناصر و مواد پیچیده ممکن است از راه دیگری غیر از انفجار ابرنواختری نیز صورت بگیرد ، مثلا سیاهچاله های ابرپرجرم و بسیار فعال که با نام کوزار شناخته می شوند و در ابتدای پیدایش جهان بوجود آمده اند ، میتوانند منبع مناسبی باشند . مشاهدات جدید تلسکوپ فضایی اسپیتزر نظریه بالا را تایید می کند .مطابق نتایج بدست آمده  غبار میان ستاره ای از کوزارها نیز به بیرون فوران می کند و این ذرات غبار می توانند به ملکول های پیچیده تر و حتی حیاتی تغییر فرم بدهند .

 

خورشید ما در منطقه ای از کهکشان راه شیری متولد شده که بقایای ستارگان مرده بسیار پرجرمی در آن وجود داشته است ؛ هنگامی که این ستارگان ابرپرجرم در اثر انفجار ابرنواختری نابود می شوند ، ملکول های سنگین را بوجود می آورند و آنها را در فضای اطراف پرتاب می کنند . ملکول های سنگین در جهان اکنون از این راه بوجود می آیند اما در هنگامی که هنوز ستارگان پرجرم متولد نشده بودند و هیچ انفجار ابرنواختری وجود نداشت ، این عناصر و مواد اولیه از کجا تامین می شده ؟

 

تحقیقاتی که به تازگی در دانشگاه منچستر انگلیس انجام شده ، نشان داده است که در جهان اولیه این ذرات غبار از سیاهچاله های ابرپرجم و بسیار فعال (کوازارها) تامین می شده . کوازارها سیاهچاله های بسیار گرسنه ، فعال ،پرجرم و پیر هستند که در اوایل شکل گیری جهان بوجود آمده اند و به واسطه روشنای خیره کننده شان از فاصله بسیار دور و از مرز های جهان قابل مشاهده اند ، این سیاهچاله ها آنقدر آشفته اند که میزان مواد پرتاب شده بیرون آنها از میزان موادی که می بلعند بیشتر است .

اسپیتزر نشان داده است که مواد خارج شده از این کوازارها شامل میزان بسیار زیادی از غبار پیچیده است . برای نمونه کوازاری که 8 بیلیون سال نوری از ما فاصله دارد ، مواردی چون عناصر تشکیل دهنده شیشه ، ماسه ، مرمر و حتی سنگ های قیمتی چون یاقوت سرخ و ابی را به بیرون پرتاب می کند .

نکته غافلگیر کننده این است که موادی مانند ماسه یا بلور های سیلکاتی مدت زیادی در فضا دوام نمی آورند و تشعشعات ستاره ای مولکول ها را به حالت قبلی (وضعیت شیشه مانند ) باز می گردانند .

با توجه به مشاهدات اسپیتزر مبنی بر وجود سیلکات های بلورین ، باید منبعی وجود داشته باشد که این سیلکات ها را با سرعتی بیش از سرعت نابودی توسط تشعشعات ، تولید کند و این منبع چیزی جز کوزارها نمی تواند باشد .

آنچه مسلم است ابرنواخترها و کوزارها هردو با هم باعث بوجود آمدن عناصر سنگین و ملکول های پیچیده در  کهکشان ها شده اند .پس ما نه تنها میراث ستارگانیم بلکه میراث کوازارها هم هستیم .

نظر بدید!!!!!

بابا چرا نظر نمی دین. باور کنید نظراتتون دلگرمی ها!!!!!!!! 

امسال حفره موجود در لایه اوزون کوچکتر شد.

اندازه گیری های نشان میدهد که حفره موجود در لایه اوزون امسال کوچکتر شده اما محاسبات دانشمندان نشان می دهد که این کاهش اندازه موقتی است و هنوز نمی توان به ترمیم لایه اوزون خوش بین بود. 

یک خبر خوش برای همه : سوراخ لایه اوزون بر فراز جنوبگان نسبت به سال گذشته 30 در صد کوچک شده است . بر طبق اندازه گیری های انجام شده توسط ماهواره Envisat اسا (ESA) ، در سال گذشته جرمی معادل 40 میلیون تن از لایه اوزون نابود شده بود ، در حالی که امسال این عدد به 27.7 میلیون تن کاهش پیدا کرده است . نتایج بدست آمده هرچند خوشحال کننده است اما لزوما به این معنا نیست که حفاظت از لایه اوزون کافی است ، زیرا هنوز لایه اوزون ترمیم نشده .

 

همانطور که می دانید لایه اوزون ناحیه ای از اتمسفر زمین است که از میزان بسیار زیادی گاز اوزون (O3) تشکیل شده است . این لایه همانند یک سپر محافظ عمل می کند و ما را در برابر تشعشعات بسیار زیان بار فرابنفش خورشید حفاظت می کند .

در دهه های گذشته لایه اوزون با سرعت 0.3 درصد در سال ، نازک می شد تا سر انجام در سال 1985 حفره ای در این لایه ، بر فراز قطب جنوب بوجود آمد ؛ با از بین رفتن اوزون های موجود بر فراز قطب جنوب اشعه فرابنفش خورشید براحتی می توانست از اتمسفر زمین عبور کند .  با نازک شدن این لایه بر فراز زمین و همچنین ایجاد حفره در آن احتمال ابتلا به سرطان پوست ، ییماری های چشمی و ... افزایش یافت و زندگی جانوران دریایی نیز به خطر افتاد .

 

 

با کاهش 30 درصدی حفره اوزون ، مساحت آن امسال بر فراز قطب جنوب به 24.7 میلیون کیلومتر مربع رسید که تقریبا با مساحت آمریکای شمالی برابر است ، اما دانشمندان احتمال می دهند این کاهش اندازه تصادفا در اثر بر هم کنش  تغییر دمای طبیعی و دینامک جوی بوجود آمده باشد .

دانشمندان گمان می کنند که در طول فصل های سال گذشته ، سوراخ لایه اوزون دقیقا بر فراز قطب جنوب قرار نداشته و کمی جابجا شده بود و این جابجایی باعث شده تا هوای گرمتر با آن مخلوط شود .از خصوصیات اوزون این است که اگر دمای ناحیه ای به زیر 78- سلسیوس برسد ، آن ناحیه از اوزون تهی می شود .در نتیجه هوای گرمی که در سال گذشته با این قسمت از لایه اوزون مخلوط شده بود باعث شده تا این فرایند کاهش اوزون کند تر شود.

هنوز برای دادن نظر قطعی در مورد ترمیم لایه اوزون زود است و احتیاج به مشاهدات بسیار در یک بازه زمانی طولانی دارد چون در صورتی که در سال آینده حفره اوزون در قسمت سرد تری قرار گیرد ممکن است که تخریب لایه اوزون با شدت بیشتری انجام شود . پس هنوز نمی توان به ترمیم لایه اوزون امیدوار بود.

 

امسال حفره موجود در لایه اوزون کوچکتر شد.

اندازه گیری های نشان میدهد که حفره موجود در لایه اوزون امسال کوچکتر شده اما محاسبات دانشمندان نشان می دهد که این کاهش اندازه موقتی است و هنوز نمی توان به ترمیم لایه اوزون خوش بین بود. 

یک خبر خوش برای همه : سوراخ لایه اوزون بر فراز جنوبگان نسبت به سال گذشته 30 در صد کوچک شده است . بر طبق اندازه گیری های انجام شده توسط ماهواره Envisat اسا (ESA) ، در سال گذشته جرمی معادل 40 میلیون تن از لایه اوزون نابود شده بود ، در حالی که امسال این عدد به 27.7 میلیون تن کاهش پیدا کرده است . نتایج بدست آمده هرچند خوشحال کننده است اما لزوما به این معنا نیست که حفاظت از لایه اوزون کافی است ، زیرا هنوز لایه اوزون ترمیم نشده .

 

همانطور که می دانید لایه اوزون ناحیه ای از اتمسفر زمین است که از میزان بسیار زیادی گاز اوزون (O3) تشکیل شده است . این لایه همانند یک سپر محافظ عمل می کند و ما را در برابر تشعشعات بسیار زیان بار فرابنفش خورشید حفاظت می کند .

در دهه های گذشته لایه اوزون با سرعت 0.3 درصد در سال ، نازک می شد تا سر انجام در سال 1985 حفره ای در این لایه ، بر فراز قطب جنوب بوجود آمد ؛ با از بین رفتن اوزون های موجود بر فراز قطب جنوب اشعه فرابنفش خورشید براحتی می توانست از اتمسفر زمین عبور کند .  با نازک شدن این لایه بر فراز زمین و همچنین ایجاد حفره در آن احتمال ابتلا به سرطان پوست ، ییماری های چشمی و ... افزایش یافت و زندگی جانوران دریایی نیز به خطر افتاد .

 

 

با کاهش 30 درصدی حفره اوزون ، مساحت آن امسال بر فراز قطب جنوب به 24.7 میلیون کیلومتر مربع رسید که تقریبا با مساحت آمریکای شمالی برابر است ، اما دانشمندان احتمال می دهند این کاهش اندازه تصادفا در اثر بر هم کنش  تغییر دمای طبیعی و دینامک جوی بوجود آمده باشد .

دانشمندان گمان می کنند که در طول فصل های سال گذشته ، سوراخ لایه اوزون دقیقا بر فراز قطب جنوب قرار نداشته و کمی جابجا شده بود و این جابجایی باعث شده تا هوای گرمتر با آن مخلوط شود .از خصوصیات اوزون این است که اگر دمای ناحیه ای به زیر 78- سلسیوس برسد ، آن ناحیه از اوزون تهی می شود .در نتیجه هوای گرمی که در سال گذشته با این قسمت از لایه اوزون مخلوط شده بود باعث شده تا این فرایند کاهش اوزون کند تر شود.

هنوز برای دادن نظر قطعی در مورد ترمیم لایه اوزون زود است و احتیاج به مشاهدات بسیار در یک بازه زمانی طولانی دارد چون در صورتی که در سال آینده حفره اوزون در قسمت سرد تری قرار گیرد ممکن است که تخریب لایه اوزون با شدت بیشتری انجام شود . پس هنوز نمی توان به ترمیم لایه اوزون امیدوار بود.

 

شنبه شب، شهابسنگ بزرگی در حوالی شهر کارانکاس به دامنه رشته کوه های آند برخورد کرد

 

اینجا روستایی در نزدیکی شهر کارانکاس (حوالی منطقه پونو واقع در 1300 کیلومتری جنوب لیما). شنبه شب. مردم دهکده خسته از کار روزانه در حال رفتن به سوی خانه های خود هستند. آسمان صاف و پرستاره است. هیچ کس از اتفاقی که در پیش است اطلاعی ندارد. خطی سبز رنگ در آسمان دیده می شود. از میان ستاره ها عبور می کند. در طول حرکتش به تدریج پر نورتر و رنگ آن متمایل به نارنجی می شود. در یک چشم به هم زدن به دامنه رشته کوه های آند که در اطراف دهکده قرار دارند‌، بر خورد می کند. این یک شهاب سنگ است. گودالی به عمق 8 متر و قطر 20 متر ایجاد می شود. از گودال‌، گازی بدبو و متعفن بر می خیزد که حاصل آزاد شدن آرسنیک‌، گوگرد و بسیاری از گازهای سمی دیگر از محل برخورد شهاب سنگ است. آزاد شدن این گازها سبب ایجاد سردرد‌، سرگیجه و تهوع در 200 نفر از اهالی دهکده شده و تا به حال یک گاو مرده و چند حیوان دیگر هم مریض شده اند.

 

تاکنون بیماری مشکوکی در اهالی روستا دیده نشده اما بعضی از آنان باید سه تا شش ماه تحت کنترل پزشکی قرار بگیرند تا سلامتی شان تایید شود. یک ساختمان پزشکی در دهکده برای معاینه بیماران حادثه ایجاد شده است. در صورت جدی بودن اثرات گاز بر روی مردم روستا‌، آنها به بیمارستان مجهزتری در پونو منتقل می شوند. هفت مامور پليس نيز كه براي بررسي به محل سقوط رفته بودند نيز بيمار شده كه پس وصل کپسول اكسيژن به بيمارستان منتقل و بستري شدند.طبق گفته مهندسان انرژی اتمی پرو‌، هیچ اثری از تشعشعات اتمی در گودال دیده نشده است و آنها این احتمال را که شیء ساقط شده ممکن است یک ماهواره بوده باشد رد کرده اند. اینک تیمی از دانشمندان در حال عزیمت به محل برخورد برای نمونه برداری و بررسی جزئیات حادثه هستند. خطر برخورد خرده سیاره ای سرگردان همواره حیات روی زمین را تهدید می کند. به طور میانگین در هر هزار سال صخره ای 100 متری با زمین برخورد می کند که اگر به مناطق پر جمعیت اصابت نماید، می تواند شهری را نابود سازد. در هر یک میلیون سال برخورد سیارکی به قطر یک کیلومتر و در هر صد میلیون سال برخورد سیارکی به قطر 6 تا 10 کیلومتر حیات سراسر زمین را تهدید می کند.

 

تصویر (تزئینی) : شهاب سنگی که در سال 1366 پس از ظهور درخشان در آسمان شرق ایالات متحده در پارکینگ خانه ای سقوط کرد و صندوق عقب اتومبیلی را شکافت. صاحب این خودرو یک خانم خوش شانس است. زیرا موزه برای قرار دادن ماشین ایشان در معرض عموم یک خودرو نو به ایشان هدیه کرده است.

فرستادن ماهواره های پی در پی برای افزایش کیفیت تصاویر نرم افزار گوگل Earth

  بدون شک شما با برنامه " گوگل ارس " آشنایی دارید. این نرم افزار در واقع يک برنامه‌ي کاربردي است که بر روي صفحه‌ دسکتاپ کامپیوتر شما قرار می‌گیرد. شما برای هر بار استفاده از اين برنامه نياز به وصل شدن به اينترنت داريد. هر زمان که شما گوگل ارس را باز کنيد، اين برنامه بطور اتوماتيک به سرورهاي گوگل متصل مي‌شود و از آن پس شما به حدود يک تريليون بايت اطلاعات جغرافيايي، سياسي و اجتماعي دسترسي خواهيد داشت. شركت " ديجيتال گلوب " كه تصاوير برنامه نقشه‌برداري گوگل ارس را براي شركت گوگل تامين مي‌كند، اعلام كرد يك ماهواره جديد، وضوح تصاوير ماهواره‌اي اين شركت را افزايش داده و بايگاني آن را پربارتر خواهد كرد. اين ماهواره جديد تصاویری با تفكيك نيم متري ارائه خواهد داد و جمع‌آوري بيش از ‪۶۰۰ هزار كيلومتر مربع تصوير را در هر روز امكان پذير خواهد كرد. اين ميزان اطلاعات از مجموعه‌اي كه در حال حاضر در هر هفته جمع مي‌شود، بيشتر خواهد بود. پرتاب برنامه ريزي شده دومين ماهواره (جهان نما 2) در اواخر سال 1387 نقطه عطف مهمي براي اين شركت خواهد بود. زماني كه سومين ماهواره شركت ديجيتال گلوب پرتاب شود، اين شركت هر روز بيش از يك ميليون كيلومتر مربع تصاويري با وضوح بالا جمع‌آوري خواهد كرد. ماهواره جهان نمای 1 امكان تهيه بسيار سريعتر تصاوير را ميسر مي‌سازد و بايگاني اين شركت كه هم اكنون بزرگترين بايگاني تجاري تصاوير ماهواره‌اي است، به سرعت پربارتر خواهد شد. اين بايگاني حاوي بيش از ‪ ۳۰۰ ميليون كيلومتر مربع تصاوير ماهواره‌اي و هوايي است.

آبهای نیلگون خلیج همیشه فارس

                

در حال حاضر نسخه‌ی عمومی نرم افزار گوگل ارس بدون هیچ‌گونه درج تبلیغات به شکل رايگان عرضه شده است. البته اين وضيت مي‌تواند در آينده تغيير کند. به عبارت بهتر احتمال دارد کمپانی گوگل تصمیم بگیرد نسخه‌ی رایگان نرم افزار گوگل ارس را هم به فروش برساند. اما آنچه گوگل را تاکنون از این کار منصرف کرده است، تعليق آزمايش‌های گوگل ارس از اکتبر 2005 است. به همین دلیل شرکت گوگل به همه اجازه داده تا نرم افزار را از سايت گوگل بدون مزاحمت آگهي‌هاي بازرگاني دانلود کنند. نسخه‌ي‌ معمولی گوگل ارس داراي قسمت‌های سردرگم و پیچیده‌ي نرم افزاري نیست. اگر شما تصاویر این برنامه را برای کارهای تجاری می‌خواهید نیاز به خدمات اضافی دارید. برای دریافت خدمات اضافی گوگل ارس از شما مبلغی بابت حق اشتراک دریافت می‌‌شود و شما در ازای پرداخت 20 دلار در سال می توانید از امکان به روز رسانی (آپ گريد)، يک نوبت چاپ عکس با دقت 1400 پيکسل (چاپ رايگان گوگل ارس داراي دقت 1000 پيکسل است) و همين‌طور قابليت وارد کردن اطلاعات برخوردار شوید. همچنين گوگل ارس حرفه اي با دريافت 400 دلار در سال، امکان چاپ با دقت 2400 پيکسل، پشتيباني محاسبات کامپيوتري، اندازه گيري مساحت ها و امکان اضافه کردن اطلاعات، شامل ايجاد حوزه فيلم سازي و اطلاعات ترافيکي را در اختيار شما قرار مي‌دهد.       

 

کتاب جدید استفان هاوکینگ منتشر شد.

 

همه ما کتاب " تاریخچه زمان " را از او به یاد داریم. کتابی که به مدت 100 هفته توانسته بود در صدر پر فروش ترین کتابهای عالم قرار گیرد. اما اینبار مخاطبان هاوکینگ کودکان هستند. استفان هاوكينگ برجسته ترین فيزيكدان معاصر، هم زمان با انتشار كتاب جديدش براي كودكان در مورد كيهان، از آرزوي خود براي هيجان‌انگيز كردن دانش واقعي همانند داستانهاي علمي تخيلي، سخن گفت. او در این مورد می گوید : از آنجا كه كودكان از ذهن باز و شوق يادگيري برخوردارند توضيح مسائل براي آنها آسانتر است. " كليد محرمانه جرج براي كيهان " اولين كتاب در يك مجموعه سه‌گانه است كه فعاليت منظومه شمسي، سيارك‌ها، سياهچاله‌ها (يكي از موضوعات مورد علاقه هاوكينگ) و ساير اجرام آسماني را با كمك يك گروه قهرمانان جوان توضيح مي‌دهد. اين كتاب كه روز سه شنبه به زبان فرانسوي و انگلیسی منتشر شده  قرار است در ‪ ۲۹ كشور جهان عرضه شود. دومين كتاب در اين مجموعه سه گانه سال آينده منتشر مي‌شود. در نگارش اين كتاب، " لوسي " دختر هاوكينگ كه موضوع كتاب به ذهن او خطور كرد و " كريستف گالفارد " اولين فرانسوي كه پايان نامه دكتراي خود را در مورد مشاهدات هاوكينگ نوشته است، دخالت داشته‌اند. هاوكينگ گفت : " هدف ما اين است كه علم واقعي همانند داستان علمي تخيلي هيجان‌انگيز باشد. " لوسي هاوكينگ كه روزنامه نگار و نويسنده است، در این باره می گوید : " يكي از عقاید پدرم اين است كه داستان علمي تخيلي زياد داريم، اما آنچه به آن نياز داريم، علم واقعي است نه تخيلي. " دراين سه كتاب تلاش شده است كه بدون اشاره به جادو و جادوگري، ديدگاه نويني از كيهان شناسي از زمان انفجار بزرگ تا عصر حاضر ارايه شود.                                  

                                   

هاوكينگ مي‌گويد تمام آنچه كه ما در كيهان مي‌بينيم دقيقا با آنچه اتفاق افتاده است، همخواني دارد. تنها عنصر خيالي در اين كتاب ابررايانه‌اي به نام "كاسموس" است كه دري را به روي جرج و دوستانش مي‌گشايد تا به كيهان سفر كنند. هاوكينگ ‪ ۶۵ ساله با اشاره به اينكه هيچ كتابي نظير اين اثر را سراغ ندارد، اين كتاب را بي‌نظير توصيف كرد. هاوكينگ استاد لوكازين رياضيات دانشگاه كمبريج است كه زماني اين سمت به آيزاك نيوتون تعلق داشت. اين دانشمند به بيماري لوگريگ يا اسكلروز جانبي آميوتروفيك مبتلا است. او در سن ۲۲ سالگي به اين بيماري عصب حركتي تحليل برنده عضلاني، دچار شد. او اكنون با ويلچر حركت مي‌كند و با كمك يك رايانه و دستگاه تركيب صدا سخن مي‌گويد. كيهان شناسي نظري و جاذبه كوانتوم محور آثار اين دانشمند را تشكيل مي‌دهند. او در ماه آوريل براي اولين بار در پرواز جاذبه صفر با يك جت مخصوص بي‌وزني را تجربه كرد. اين جت براي ايجاد تاثير جاذبه صفر همانند رولركوستر پرواز كرد. وي نيز مانند قهرمان داستانش، نجات زمين از گرمايش يا يافتن سياره‌اي ديگر كه براي سكونت انسان مناسب باشد را به عنوان دو راه‌حل براي ادامه حيات انسان پيشنهاد مي‌كند. او از پايدار شدن روند گرم شدن و افزايش دماي زمين حتي با كاهش انتشار گازهاي كربن، نگران است. با اينحال اميدوار است كه هرگز انسان به چنين مرحله‌اي نرسد. 

                                                                                               

ماشین زمان با استفاده از سیاهچاله

شايد يك ايده جديد در مورد ماشين زمان به نسلهاي بسيار دور در آينده اين توانائي را بدهد تا به گذشته سفر كنند. 

بر خلاف ايده هاي قبلي ، اين ايده جديد به موادي با خاصيتهاي غير عادي و موادي با اشكال تئوريك نيازي ندارد. اما اين ايده نوين هنوز به فناوري بسيار پيشرفته اي كه فراتر از دانش فعلي مي باشد نياز دارد. علاوه بر آن ، سئوالات عمده در مورد اينكه آيا اين ماشين زمان آنقدر ثابت و پايدار خواهد بود تا سفر واقعي به گذشته را ممكن سازد وجود دارند.

 

پژوهشگران ماشين زمان اغلب گرانش راا مورد كاوش و تحقيق قرار مي دهند. اساس ، گرانش زماني بوجود مي آيد كه ماده زمان و فضا را خم مي كند. پژوهش در خصوص سفر در زمان بر اساس خم شدن فضا-زمان تا حدي كه در واقع خطوط زمان به سوي خود برگردند و يك "حلقه" را تشكيل دهند قرار دارد. اين پديده با نام تخصصي " منحني بسته مشابه زمان" شناخته شده است.

 

آموس اوري فيزيكدان نظري از انستيتوي فناوري حيفا مي گويد" ما مي دانيم كه خم شدن پديده اي است كه همواره اتفاق مي افتد. اما قصد ما اين است كه اين خم شدگي آنقدر قوي باشد و شكل خاصي ايجاد كند تا خطوط زمان تشكيل حلقه هاي بسته را بدهند. ما تلاش داريم تا دريابيم كه آيا امكان دستكاري و تغيير فضا-زمان براي بوجود آوردن اين حلقه ها ممكن مي باشد يا خير.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بسياري از دانشمندان در مورد احتمال مسافرت در زمان ترديد دارند. براي مثال ، تصور بر اين است كه ماشين زمان معمولا به شكل غير عادي از ماده به نام " غلظت انرژي منفي" نياز دارد. اين چنين ماده اي خواص غير معمول و عجيبي دارد: زمانيكه هل داده شود در جهت مخالف ماده معمولي حركت مي كند. از لحاظ نظري يك چنين ماده اي مي تواند وجود داشته باشد اما اگر هم وجود داشته باشد مقدار آن آنقدر كم است كه براي ساخت ماشين زمان كافي نيست.

 

تحقيقات اوري پيشنهاد مي كند كه ماشين زمان بدون ماده غير عادي نيز ممكن مي باشد كه بدين ترتيب يكي از موانع سفر در زمان را بر مي دارد. پژوهش وي با چاله اي حلقه مانند آغاز مي شود كه در ميان يك گوي از ماده عادي پيچيده و پوشانده شده است.

 

درون اين خلا حلقه مانند ، مي توان با استفاده از ميدانهاي گرانشي متمركز فضا-زمان را بر روي خودشان خم كرد تا يك منحني بسته مشابه با زمان ايجاد كنند. براي برگشت در زمان ، مسافر مي بايد با سرعت درون اين حلقه چرخانده شود تا با هر "دور" به زمان دورتري برگردد.

 

اوري مي گويد" اين ماشين همان" فضا- زمان" است. اگر ما بتوانيم يك ناحيه از فضا را با يك چنين خميدگي ايجاد كنيم كه قادر باشد خطوط زمان را به هم نزديك كند ، نسلهاي آينده مي توانند به گذشته برگردند و از زمان ما ديدن كنند.

 

اوري تاكيد مي كند كه اين ماشين با يك محدوديت عمده روبرو خواهد بود: اين ماشين نمي تواند به زمان قبل از ساخت خود مسافرت كند".

 

برخي موانع بر سر راه اساخت اين ماشين وجود دارند. ميدانهاي گرانشي براي ايجاد چنين منحني مشابه زمان مي بايد بسيار قدرتمند باشد. به عبارت ديگر مي بايد تقريبا مشابه يك سياهچاله باشد.

 

اوري مي گويد " ما هنوز روشي براي ايجاد چنين ميدانهاي گرانشي پر قدرتي در دست نداريم و همچنين روشي براي دستكاري و تغيير اين گونه ميدانهاي گرانشي در دسترس نيست."  وي ادامه مي دهد كه تغيير اين ميدانها مي بايد با دقت بسيار بالا و خاصي انجام گيرد تا محيطي پايدار ايجاد گردد. زيرا هر گونه انحراف حتي در اندازه اي بسيار كم و كوچك باعث اختلال در ميدانهاي گرانشي ديگر مي شود.

 

جزئيات بيشتر : http://www.msnbc.msn.com/id/20360859